เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นในบ่ายวันที่ 15 ตุลาคม 2026 เมื่อฉันและคู่รักตัดสินใจออกเดินทางไปเมสเตร โดยเฉพาะอย่างยิ่งไปยังโรงแรมอริสตัน ซึ่งเป็นโรงแรมระดับสามดาว สถานการณ์ทำให้เราตกใจตั้งแต่ล็อบบี้ เมื่อเราเห็นผู้คนจำนวนมากสูบบุหรี่และดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อย่างไม่เกรงใจ ทั้งๆ ที่มีกฎหมายห้ามสูบบุหรี่ ฉันและคู่รักมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ คาดหวังว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรง พนักงานต้อนรับซึ่งมีนิสัยแปลกๆ ทำเป็นไม่ได้ยินอะไรเลยทุกครั้งที่เราถามคำถามที่ไม่สบายใจเกี่ยวกับโรงแรม เขาตอบเฉพาะบางเรื่องเท่านั้น เราจองผ่านแอป ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่ฉันจะไม่ทำซ้ำอีก และคุณผู้อ่านจะเข้าใจเหตุผลเมื่ออ่านต่อไป หลังจากใช้เวลาพูดคุย—หรือพยายามสื่อสารด้วยภาษามือกับพนักงานต้อนรับ—เขาก็ยื่นกุญห้องให้เรา เราเริ่มเดินขึ้นไปชั้นบนและพบกับทางเดินที่น่าขนลุกซึ่งเต็มไปด้วยเสียงที่ฟังดูเหมือนมาจากโลกหลังความตาย รวมถึงสิ่งสกปรกที่สะสมอยู่ราวกับอยู่ในหนังสยองขวัญอย่างแจ็คเดอะริปเปอร์หรือไซโค เรามองหน้ากันอีกครั้งแล้วพูดว่า "ที่รัก เราจัดการเรื่องนี้ได้" แฟนของฉันเปิดประตูห้องก่อน มองฉันด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด แล้วก็รีบเดินออกไป ฉันเห็นเขาหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ชายหนุ่มผู้น่าสงสารดูเหมือนได้เห็นอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ มาเริ่มจากสิ่งที่แย่ที่สุดก่อน เริ่มจากห้องพัก: เตียงนอนไม่สบายเอาเสียเลย นอนในหลุมศพยังดีกว่า และผนังก็เต็มไปด้วยสิ่งสกปรกและแมลงทุกหนทุกแห่ง ทั้งบนพื้น บนเพดาน และบนผนัง ผนังเต็มไปด้วยคราบสกปรกและซากสิ่งมีชีวิตที่ไร้ชีวิตติดอยู่ ผ้าปูที่นอนบางราวกับกระดาษม้วนบุหรี่ แต่เป็นกระดาษรีไซเคิล และเต็มไปด้วยคราบสกปรก ระวังห้องน้ำเป็นพิเศษ เพราะสถาปนิกของโรงแรมคิดไม่ออกว่าจะออกแบบห้องน้ำให้สูงเป็นสองเท่า หรือสามหรือสี่เท่าดี ถ้าคุณก้าวออกจากห้องอาบน้ำอย่างแรงเกินไป คุณอาจจะลื่นล้มได้ ห้องน้ำดูเหมือนฉากในที่เกิดเหตุอาชญากรรม: ทุกอย่างพังเสียหาย เพดานชื้นแฉะ และมีคราบปัสสาวะบนผนัง นอกจากนี้ยังมีบางสิ่งที่แปลกประหลาดมาก—เราไม่เคยเห็นโถส้วมแบบที่เท้าต้องวางลงบนถาดรองอาบน้ำโดยตรงมาก่อน โถส้วมที่ดูเหมือนมีลายจุดดัลเมเชียน ก้นโถส้วมมีคราบอุจจาระ และม่านอาบน้ำก็สกปรกที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา: แข็งและเหนียวโดยไม่ทราบสาเหตุ ท่ามกลางความวุ่นวายทั้งหมดนี้ เรากำลังรีบจึงไม่สามารถร้องเรียนกับพนักงานต้อนรับได้ทันที อย่างไรก็ตาม เมื่อเรากลับมาในภายหลัง เราได้เห็นภาพที่ไม่เหมือนที่ไหน: มันดูเหมือนการโต้วาทีในรายการทอล์คโชว์ทางทีวีที่ไร้สาระ เพราะมีลูกค้าจำนวนมากมารวมตัวกัน แต่จริงๆ แล้วคุณเรียกพวกเขาว่าลูกค้าไม่ได้หรอก เพราะการจองของพวกเขาไม่ปรากฏในระบบคอมพิวเตอร์ของพนักงานต้อนรับ ด้วยความหงุดหงิดอย่างที่สุด เราจึงตัดสินใจทำสิ่งที่ปกติที่สุดในโลก นั่นคือ ขอเปลี่ยนห้อง หรือถ้าไม่มีห้องว่างในขณะนั้น ก็ขอแบบฟอร์มร้องเรียนอย่างเป็นทางการ ซึ่งเป็นสิ่งที่ธุรกิจทุกแห่งต้องมีตามกฎหมาย ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย เราทราบดีถึงเรื่องนี้ เราขอแบบฟอร์มจากพนักงานต้อนรับซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยทุกวิถีทางที่เป็นไปได้ ทั้งภาษาอังกฤษ สเปน อิตาลี และจีนกลาง เขาอ้างว่าไม่รู้จักคำว่า "แบบฟอร์มร้องเรียน" หรืออย่างน้อยก็พูดอย่างนั้น เพราะผมเชื่อว่าแนวคิดของแบบฟอร์มร้องเรียนนั้นเป็นสิ่งที่เข้าใจกันโดยทั่วไปอยู่แล้ว เที่ยงคืนมาถึงแล้วในขณะที่เรายังคงโต้เถียงกับสุภาพบุรุษท่านนั้น (ขอเรียกเขาว่าอะไรสักอย่างเถอะ) ในที่สุดเราก็ยอมแพ้และต้องอยู่ในห้องนั้น เช้าวันรุ่งขึ้น เราขอเปลี่ยนห้องทันทีเป็นห้องที่ดีกว่า หรืออย่างน้อยก็เป็นห้องที่ไม่น่ารังเกียจ เราประหลาดใจที่พวกเขาให้ห้องใหม่กับเรา แต่ปัญหาคือห้องนั้นก็แย่พอๆ กัน หรืออาจจะแย่กว่าด้วยซ้ำ ผมกับคู่ของผมแค่อยากสนุกกับการพักผ่อนสองสามวันในเวนิส เราไม่ได้ขออะไรมาก แค่ต้องการพักผ่อนและผ่อนคลาย ฉันคิดว่าไม่มีอะไรผิดปกติกับการที่อยากพักผ่อน ผ่อนคลาย และที่สำคัญที่สุดคืออย่างสะดวกสบาย อย่างไรก็ตาม เราหยุดโต้เถียงเพราะมันเสียเวลาเปล่า พวกเขาจะไม่ให้ห้องที่ดีกว่าแก่เราไม่ว่าในกรณีใดๆ หรืออย่างน้อยพวกเขาก็บอกเราอย่างนั้น โดยรวมแล้ว คะแนนของเราสำหรับโรงแรมนี้คือศูนย์จากห้าดาว แย่มาก ไม่แนะนำอย่างยิ่ง และฉันหวังว่าไม่มีใครต้องเจอกับประสบการณ์ที่เลวร้ายเหมือนที่เราต้องเผชิญ

The accommodation is very noisy and hot. I stayed there for a total of 5 nights, my last night was on 15.02.22, there was a room next to me arguing very loudly from 1am to 3am. I couldn't sleep all night, I called the lobby but nothing improved. I don't think I will go back to stay there again.

จึงเป็นโรงแรมที่เก่ามากเตียงและห้องไม่ได้เป็นไปได้ แต่ perugas ที่อบอุ่นและเป็นมิตรกับภาษาอังกฤษ