1. ฉันทำชามแตกไปสี่ใบ ตอนที่เกิดเหตุ ฉันขอโทษพนักงานต้อนรับหลายครั้งแล้ว และบอกว่าฉันจะซื้อใหม่ แค่บอกราคาที่ฉันต้องจ่าย (เขาบอกว่าเขาเป็นเจ้าของ) แต่เจ้าของกลับตอบอย่างห้วนๆ ว่าเขาเห็นกล้องวงจรปิดแล้ว
นั่นทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นขโมย ทำไมฉันต้องอวดเก่งเพื่อให้เขาเห็นกล้องวงจรปิดด้วย?
ถ้าเขาตอบไม่ได้ ก็ไม่เป็นไรครับ ผมจะช่วยเก็บกวาดให้เอง
2. ฉันต้องการชามสำหรับครอบครัวของฉันสำหรับมื้อเย็น ฉันถามแล้ว เธอบอกว่าจะเอามาส่งที่ห้อง
3. จากนั้นแม่ของฉันถามอีกครั้งและเธอก็บอกว่าจะเอามาส่ง
จากนั้นฉันส่งข้อความ WhatsApp ไป และเธอบอกว่าชามอยู่ในตู้
หลังจากรอมานาน ทำไมคุณไม่บอกฉันตั้งแต่แรกว่าชามอยู่ในตู้?
ทำไมคุณถึงสัญญาว่าจะเอามาส่งที่ห้องฉัน?
4. วันต่อมา เจ้าของร้านให้บิลค่าใช้จ่ายทั้งหมด 368,950 รูเปียห์ สำหรับชามที่ฉันซื้อออนไลน์ ฉันตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ปรากฏว่าเท่ากับจำนวนชาม 30 ใบที่ฉันซื้อมาเปลี่ยน โอ้โห ฉันทำแตกไป 4 ใบ ทำไมฉันถึงได้มา 30 ใบ?
มันเหมือนเป็นโอกาสทอง
ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจไปซื้อเองแทนที่จะซื้อใหม่
เพราะฉันตรวจสอบราคาชามแล้ว ราคาเพียงใบละ 10,000-15,000 รูเปียห์เท่านั้น
5. เจ้าของร้านขอให้ฉันซื้อชามใหม่ 5 ใบ ทั้งๆ ที่แตกไปแค่ 4 ใบ เจ้าของร้านบอกให้ฉันรีบซื้อชาม โดยอ้างว่าของหมดและแขกคนอื่นๆ อาจต้องการใช้ ซึ่งทำให้แผนการท่องเที่ยวของฉันปั่นป่วนไปหมด ฉันต้องยกเลิกแผนการเที่ยวตอนเช้าเพราะมีเวลาแค่ถึงเที่ยง
ฉันหวังว่าเมื่อกลับไปที่โรงแรม ไม่ว่าจะเป็นช่วงบ่ายหรือเย็น ฉันจะนำชามกลับไปด้วย
แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น ฉันได้รับกำหนดเวลาในการคืนชาม
เขาคิดว่าฉันไปยอกยาการ์ตาเพื่อความสนุกสนานโดยไม่มีแผนการอะไรใช่ไหม?
แค่ไปฆ่าเวลา?