ตั้งแต่เด็ก ฉันไม่ชอบหัวหอม กระเทียม และเครื่องเทศ (รวมถึงเครื่องเทศที่ใส่ซินนามอน) พ่อของฉันถ่ายทอดยีนนี้มาให้ฉัน ในช่วง 35 ปีที่ผ่านมาของการเดินทางไปทำงาน เดินทางท่องเที่ยว และพักผ่อน ฉันมักจะกลัวอาหารที่เสิร์ฟในมื้อทั้งสามมื้อของวัน เพื่อเอาชนะอุปสรรคนี้ ฉันมักจะพกผักดอง โยเกิร์ต และผงถั่วติดตัวไปด้วย ตั้งแต่วันที่ 7 สิงหาคม 2569 ถึง 8 สิงหาคม 2569 ฉันพักอยู่ที่โรงแรม Samanway Luxury Boutique Hotel เมืองอุดุปิ รัฐกรณาฏกะ ความกลัวนั้นหายไปในวันที่ 8 สิงหาคม 2569 เมื่อฉันเข้าไปในห้องอาหารเช้า ป้ายต้อนรับอย่างอบอุ่น: “อาหารทุกอย่างปรุงโดยไม่ใช้หัวหอมและกระเทียม” ใบหน้าของฉันสว่างไสว มีอาหารอย่างเช่น อิลายาดา อิ๊ดลีแบบกันจิปุรัม และอาหารอื่นๆ อีกมากมายที่มีชื่อเป็นภาษาตุลุ/กันนาดา (อาจจะเป็นภาษาโกนกานี) ฉันลองชิมไปเกือบ 90% มันเป็นอาหารเช้าที่ยอดเยี่ยม ไม่มีหัวหอม ไม่มีกระเทียม ไม่มีอบเชย ในวัย 62 ปีของผม ผมสามารถพูดได้อย่างมั่นใจว่านี่คืออาหาร (อาหารเช้า) ที่ดีที่สุดที่ผมเคยกินมา ถ้าให้คะแนนเต็ม 10 ผมจะให้คะแนน 9999 เลยครับ โปรดอยู่ต่อเถอะครับ